Arquivo da categoría: Música

Big in Japan

Hai cancións que fican enraizadas no cerebro. Están aí desde sempre, acompañándonos, aparecendo de cando en vez nalgunha radio ou soando nalgún bar. O “Big in Japan”, de Alphaville, é unha delas. Polo menos no meu caso. Ou no caso de tod@s os que medramos nesa choqueirada chamada década dos oitenta. Aquela melodía languida emerxía de cando en vez, como un vento tolo, sen que eu lle prestase xa atención. Até que apareceu ela, Ane, para cambiar o conto. A súa versión deste clásico do synth pop non só enraíza na cachola, senón que abrolla e bota flor. Levo meses a escoitala con deleite. E iso que a posta en escena non pode ser máis sinxela, apenas unha guitarra e a súa voz. Calquera outra cousa sobraría.

Mais imos por partes. Que é isto de “big in Japan”? O título refírese á expresión que se emprega para describir as bandas occidentais que son populares entre o público xaponés mais non obteñen atención dabondo no seu país de orixe. Porén, a letra de Alphaville vai moito máis aló. Trata, en realidade, de dous vagabundos namorados que procuran fuxir da súa adicción á heroína imaxinando o marabilloso que podería ser o seu amor lonxe da influencia da droga.

200 ovellas merinas foron rapadas para facer esta cuberta.

Un dos sitios nos que os heroinómanos adoitaban reunirse en Berlín era a estación do Zoolóxico, o que explica a mención a ese lugar na canción. Marian Gold, vocalista de Alphaville, falaba así do tema en 1998 para unha revista alemá: “Naquela zona había un home que vendía fitas de bandas independentes. Unha delas chamábase Big in Japan. Sempre haberá un lugar onde un sexa rei, sexa tan afastado como o Xapón ou non, mais sempre existirá ese sitio. A historia acaíalle perfectamente a aquela parella de yonkis; vagabundos, si; mais reis nalgún outro punto do planeta”.

Ane Brun

En 2008, a cantante norueguesa Ane Brun soubo destilar a melancolía deste himno e convertila en algo sublime na súa delicadeza. Fixo unha versión acústica da canción para a banda sonora dun documental televisivo sueco chamado Stor i Japan. O tema estivo, asemade, dispoñíbel para a súa descarga por internet, ademais de como pista adicional no seu álbum Changing of the Seasons (2008), e interpretado en vivo no álbum Live at Stockholm Concert Hall (2009)

Fine and Mellow

Hoxe cumpriría 100 anos Billie Holiday, “Lady Day”, unha das tres grandes damas do jazz xunto con Ella Fitzgerald e Sarah Vaughan. Billie Holiday era talvez a que posuía un menor rexistro vocal das tres, mais compensábao sobradamente coa súa capacidade para acadar sempre a textura máis aquelada en cada canción.
O 8 de decembro de 1957 unha Billie Holiday devastada e coa voz rota polos excesos e as adicións, deixa para a historia un dos blues máis prodixiosos da súa carreira, secundada polo seu vello amigo Lester Young, con quen intercambia olladas de complicidade neste especial televisivo ―The Sound Of Jazz ―producido por Norman Granz. Lester Young estaba xa naquela altura consumido pola cirrose. A idea era que só sentara detrás e acompañase o tema, mais este quixo participar máis activamente, erguéndose e interpretando o seu solo. É impresionante a ollada de fachenda e agarimo que Lady lle dedica [minuto 2:00]. Os seus ollos chegan a entrelazarse, e ela asente sorrindo, coma se ambos os dous estiveran a lembrar todo o seu pasado xuntos, as grandes noites de gloria.
Lester Young morrería pouco máis dun ano despois. Lady Day seguiríao apenas uns meses máis tarde.