Arquivo da categoría: Libros

As crónicas de Landereina: Sangue de Lúa

Deixo no Lugar do Sapo a recensión que fixen do libro de Sabela González para a sección da web da OEPLI Este libro encantoume.

Berenguela e Güenela conseguiron a apócema coa que poderán destruír a Pedra de Lúa. Porén, fuxir de Svörie, a illa dos sabios, e chegar até a capital do reino de Landereina non semella unha misión doada. Alí deberán rescatar o príncipe Ohn, peza clave no seu plan para impedir que Maëriss, a traidora, complete o seu poder. Para iso contarán coa axuda de Gan, o guerreiro huntai, e mais de Breihm, que procura redimirse da súa culpa. Deles catro depende o destino das xentes de Landereina, atemorizadas ante a posibilidade de que se repita a tiranía que sufriran anos atrás baixo o xugo de Wiasmau.

Sangue de Lúa é a derradeira parte da triloxía fantástica As crónicas de Landereina, da escritora Sabela Gónzalez. Tal e como fixera nas dúas primeiras entregas, combina a aventura das protagonistas con convenientes visitas ao pasado, que serven para que o lector conte cunha perspectiva global dos acontecementos. No caso de Sangue de lúa, o relato pretérito enfócase na vinganza de Wiesmau contra a dinastía dos Gheiroez, describindo o emprego do seu poder como feiticeiro para conxugar un elaborado plan co que atormentará durante décadas á súa descendencia, para acabar erixíndose como tirano de Landeireina. Este recurso enriquece o texto, axudando a narración a atar todos os cabos pendentes e outorgando ao lector información en doses medidas, sen chegar nunca a abafalo.

Este libro encantoume porque profunda nas virtudes que alberga a saga: axilidade narrativa, revisión de patróns e roles no relato fantástico, trazo firme de personaxes e naturalidade dos diálogos.

Europa Express

Partillo no Lugar do Sapo a recensión que fixen desta obra de Andrea Maceiras para a sección da web da OEPLI Este libro encantoume.

Cuberta realizada por Antonio Seijas
Cuberta realizada por Antonio Seijas

Sete mozos percorren Europa en Interrail ao finalizar o Bacharelato. Un deles, Nico, retorna a Bergen dez anos despois. Alí bate cunha postal que revirará a súa percepción do pasado. Esta casualidade será a faísca que prenda a mecha desta historia. Obsesionado co achado, Nico planifica un reencontro dos antigos compañeiros para tentar resolver o misterio que envolveu o final daquela viaxe.

A novela está narrada en dous planos. Un sitúase na actualidade e emprega a primeira persoa dos distintos personaxes, espindo os seus pensamentos e intereses. O outro plano, pola súa parte, está narrado en terceira persoa. Trasládanos dez anos cara atrás, até a viaxe en ferrocarril que levou os mozos a Stavanger, Odense, Copenhaguen, Berlín, Praga, Budapest, Venecia ou Florencia, entre outros lugares.

Europa Express foi a gañadora do Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil 2015. Trátase dunha novela de intriga psicolóxica ben medida, sen estridencias, que nos ofrece asemade un relato iniciático. Alicerzada na descuberta da liberdade individual e o progreso das relacións persoais, pon o ramo a este artificio a enigmática personalidade de Xacobe, presente en cada unha das súas páxinas. Trama coral, de personaxes moi matizados, observamos como devagar a vida vai ciscando as distintas identidades que a escola xuntara.

Estamos, en definitiva, ante unha notábel novela xuvenil, onde a palabra é empregada como bálsamo reparador de feridas. Andrea Maceiras consegue enchoupar a lectura coa maxia da viaxe, apoiándose habilmente no concepto do efémero. Este libro encantoume porque se trata de literatura traballada, tallada ao detalle co pulso firme dunha cirurxiá da palabra.

As Crónicas de Landereina: Feitizo de sangue

Partillo no blog a recensión que fixen desta obra de Sabela González para a sección da web da OEPLI Este libro encantoume.

Feitizo de sangue

Berenguela e Güenaela continúan a aventura xa comezada en Bágoa de Lúa. Saben que o destino do reino de Landeireina depende en boa medida do éxito ou o fracaso da súa misión. A traidora segue xuntando as partes da Pedra de Lúa grazas ao sangue do príncipe Ohn, aumentando o seu poder día a día. Tras deixar atrás o bosque de Etlual, as dúas protagonistas diríxense cara a Svörie, a illa dos sabios, procurando o feitizo que poida destruír para sempre o poder do amuleto. Despois dunha breve parada en Hunn, a aldea dos guerreiros huntai, únese a elas un mozo chamado Gan. Os tres deberán enfrontarse a unha viaxe chea de perigos e inimigos axexantes.

LANDEREINANKAERTE_v2_BN
Feitizo de Sangue é a segunda entrega da triloxía fantástica As crónicas de Landereina (Galaxia), da escritora Sabela Gónzalez. Tal e como fixera na primeira parte, intercala na narración convenientes visitas ao pasado, que nos axudan a entender a historia de forma global. No caso de Feitizo de Sangue, o relato paralelo céntrase na orixe do malvado Wiasmau, describindo como a súa sede de vinganza cara á dinastía dos Gheiroez o levou a converterse nun gran feiticeiro. Este recurso, lonxe de restar ritmo narrativo, axuda a que aumente o noso interese, enriquecendo o fío principal e conseguindo completar un quebracabezas perfectamente estruturado.
Este libro encantoume –entre outras moitas razóns –polo seu ritmo trepidante, que vai en aumento a medida que avanza a viaxe dos seus protagonistas; por toda a fantasía mitolóxica que alberga nas súas páxinas, retornando a lugares comúns para actualizalos; e –sobre todo –polos seus personaxes: ben trazados, complementarios e cunhas brillantísimas interaccións en forma de diálogos.
En resumo, esta segunda parte de As crónicas de Landereina continúa con mestría o camiño trazado en Bágoa de Lúa, conformando unha narración absorbente que obriga ao lector a acometela dunha vez.

Ulises e as cronoamigas: surfistas en California.

Como primeiro post do ano, partillo no Lugar do Sapo esta recomendación que fixen para o apartado “Este libro me encantó“,  presente na web da OEPLI.

ULISES

Aínda que Ulises é unha magnífica estudante, a chegada do verán tráelle unha desagradábel sorpresa: a súa profesora Caraempanada suspendeulle Historia Contemporánea. Os seus pais toman entón a rápida determinación de enviala ao campamento da Illa do Tempo, onde convivirá con mozas procedentes das distintas décadas do século XX.
Olivia, Carol, Lula e Rita converteranse nas súas “cronoamigas”. Con elas experimentará un fantástico salto temporal que as trasladará até a dourada California dos anos 50.

ULISES 2
Érica Esmorís, flamante gañadora do premio Merlín de literatura infantil 2015, constrúe unha divertida e aloucada trama que lle permite tocar moi diferentes temas. Na súa aventura nos 50 coexisten desde unha receita de cociña até unhas sinxelas instrucións para comezar a practicar surf, pasando por comentarios sobre moda, cinema, rock and roll ou mesmo os (non) tan temíbeis tiburóns. E o fai cunha linguaxe actual, recorrendo sen complexos a formatos extraídos de –por exemplo –internet e os teléfonos móbiles, nunha chiscadela amábel ao mundo dos/as pre-adolescentes, público obxectivo deste libro.
As ilustracións de Jacobo Fernández Serrano, adecuadas e imprescindíbeis, conforman co texto un conxunto inseparábel, enriquecendo a historia e dotándoa dun enorme atractivo.
Estamos, pois, ante unha aposta valente por un formato de éxito que aínda non aflorara na LIX galega, que sen dúbida contará cun lectorado cómplice e fiel.

 

olympia ring, 1934

Aínda que con moitos meses de atraso, quero recuperar o textiño que lin na presentación en Betanzos do libro “Olympia Ring 1934” do amigo Xabier López López.

olympia-ring

Sería sempre unha honra poder participar na presentación dun novo libro de Xabier López López. Porén, facelo na deste en concreto faime unha ilusión especial. Nada menos que a continuación das aventuras do Sebastián Faraldo. Case unha ducia de anos despois neste plano noso da realidade, aínda que ―para abraio do propio autor ―Faraldo apenas avellou un par de anos desde aqueles lutuosos sucesos do balneario de Mondariz.
Eu coñecín a Xabier nun intre agradábel para nós os dous,  xa que coincidiu coa recepción de senllos premios, no seu caso o Xerais de novela por “Cadeas”, e no meu o Merlín de literatura infantil. E fago esta breve alusión a ese día porque era a primeira vez que coñecía un escritor “de verdade”, sendo este “de verdade” complemento do verbo “coñecer” e non do termo “escritor”. Até ese día os meus encontros con escritores limitábanse a asistir á presentación dalgún libro.
Pois ben, ese día Xabier agasalloume cun consello ―cun bo consello, creo eu ―que non sei se el lembrará. Talvez para rebaixar a euforia da miña eclosión neste ―digámolo así ― “mundiño”, aconselloume con tino que non me obsesionase coa idea de gañar premios, xa que poderían tranquilamente pasar dez anos sen que volvese gañar outro.
Este arrebato de sinceridade, ademais, viña referendado pola súa propia experiencia, pois o último premio que gañara antes do Xerais do 2013 fora o García Barros do ano 2003, precisamente por “A Vida que nos Mata”, a primeira das entregas sobre as andanzas de Sebastián Faraldo.
Ademais desa ensinanza de carácter máis prosaico, outra que tamén recollín de Xabier López, esta xa a través da súa obra, é a da obriga de dignificar o oficio de escritor. Nunha literatura tan subvalorizada coma a nosa, tan silenciada en ocasións e esquecida noutras, calquera que queira dedicarse a isto debe tentar sempre tender cara a excelencia, o que só se consigue con esforzo. Dixo Flauvert aquilo de que “os libros non se fan coma os nenos, senón coma as pirámides, a forza de riles, tempo e suor”. E en base aos resultados, isto é algo que leva a cabo Xabier coa teimosía e meticulosidade dunha formiga.
Na miña opinión, se “A Vida que nos Mata” era un gran libro, un excelente libro, este “Olympia Ring, 1934” é aínda mellor. Polo que conta, por como o conta. Por como está ambientado, por como está documentado. A simple vista obsérvase que estamos ante o froito dunha grande auto-exixencia; e por iso non é casual que esteamos a falar ―de novo na miña humilde opinión, aínda que penso que non me trabuco ―dunha das voces literarias máis ricas e de máis calidade da literatura galega actual.
Eu non son un amante do deporte do boxeo, do que apenas sei cousa ningunha, mais sempre tiven fascinación polas historias que agroman dese submundo que o arrodea, dotado dun imaxinario propio e moi potente. Iso permitiu que a novela me agarrase xa desde o mesmo inicio, con esa descrición tan “cinematográfica” do combate entre o Camión e o Martell de El Poble Sec. E despois, o remuíño. A novela atoume na cadeira e xa non me ceibou até o final, nun remuíño en aparencia casual mais dotado dunha sólida arquitectura que non despreza detalle ningún.
Como vedes non só gustei da novela, senón que ademais gocei dela, e unha das numerosas razóns disto foi o seu gran protagonista, o “plumífero” Sebastián Faraldo. O meu subconsciente lévame decote a imaxinalo coma unha mestura entre Hercules Poirot e o Pereira de Tabucchi, con quen partilla época, oficio e gula, aínda que os gustos culinarios de Faraldo vaian máis alá da limoada e das omelettes.
Faraldo: obeso, divorciado, á sombra dun xefe inútil, lambón, temeroso ás veces, temerario noutras, observador, cun xeito de falar tan seu.
Faraldo, que se define a si mesmo na páxina 124 do libro como «un respectable xornalista cincuentón con tres ou catro pequenos vicios e moitas ganas de deixar dunha vez as rotativas».
Estamos ante un personaxe tan traballado, tan ben tallado até na máis pequena das súas arestas, que nos fai volver ao anteriormente exposto: a auto-exixencia de Xabier á hora de construír as súas historias, que é un xeito ―talvez o mellor ― de dignificar o seu oficio.
Outra característica que planea non só sobre esta novela, senón sobre toda a obra de Xabier López, é a do celo documental sobre cada tema abordado, que me leva a facer unha pregunta ―que quizais Xabier conteste a continuación: foi para ti a novela negra un obxectivo ou unha escusa?
Porque aínda que a novela se axusta rigorosamente aos preceptos do xénero (os ambientes, a decadencia, a busca da verdade, a acción veloz, a difusión ás veces entre bos e malos…), tamén nos serve como vehículo cara á unha época e uns escenarios, cuxa descrición ―aparentemente casual ―me resultou polo menos tan interesante coma o propio fío da historia. Estes elementos están peneirados dun xeito moi natural e diluídos no magma argumental sen que fique grumo ningún. E así imos choutando desde o ambiente político pontevedrés durante o goberno da CEDA, ás consecuencias da falida proclamación do Estat Catalá, ao cosmopolitismo barcelonés dos anos 30, cos seus teatros e cabarés; ou á guerra aberta entre cenetistas e libres na Barcelona de principios do século XX.
Con todo isto quero só bosquexar algún dos moitos motivos para ler esta novela, así como animarvos a que o fagades. E quero tamén, para terminar, expresar o meu persoalísimo desexo de que, nun futuro, poidamos encontrarnos de novo co plumífero Sebastián Faraldo noutras circunstancias, noutros tempos e noutros lugares. Sería un luxo e un pracer.

Néboa

un-animal-chamado-neboa

Lin a pasada fin de semana “Un animal chamado néboa”, de Ledicia Costas.

Fíxeno nunha tarde, dunha soa tirada. O libro atoume á cadeira e non me deu tregua até a derradeira páxina. Goceino e sufrino case a partes iguais. Cun garfo cravado na boca do estómago. Con pouco alento. Case procurando non respirar para non invocar os demos que viven nas súas páxinas.

Como non é un segredo que son un chisco choromicas, podo confesar que no final do primeiro relato vertín xa as primeiras lágrimas; lágrimas que despois foron e viñeron, unha e outra vez, igual que as mareas.
Se me resultou tan duro lelo, non podo imaxinar o que para a autora supuxo parilo, habitar cada unha desas moreas de carne atormentada para poder tecer as súas historias. Entrar na pel desa nai á que lle escorre entre os dedos a vida da filla; do mariñeiro que agarda ao pairo pola morte; do home torturado até alén da fronteira do sadismo; da muller á que lle é roubada a dignidade na escravitude dun Sonderbauten
Cun forte e perfectamente engarzado esqueleto, as súas páxinas son un enguedello de dor centrifugada, e as súas frases, curtas e directas, unha sucesión de labazadas.
Tentando lembrar lecturas recentes que me afectasen tanto, viñéronme dous títulos á cabeza, aínda que non o fixeran tan fondamente: “2666” de Roberto Bolaño e “Unha tumba para Boris Davidovich”, de Danilo Kiš (publicado en galego por Rinoceronte Editora). Mais hai diferenzas. Bolaño, en “La parte de los crímenes”, relata os feminicidios do norte de México cun estilo voluntariamente aséptico, case forense. Emula así o efecto que a repetición sistemática dese tipo de novas pode conseguir en nós: A indiferenza. No caso do libro de Kiš, os seus relatos narran tamén situacións de gran dureza derivadas dun réxime totalitario; mais céntranse principalmente no desengano, na perda da ilusión duns personaxes idealistas que baten coa colosal engrenaxe do stalinismo. En ambos os dous casos a crueldade animal fica nun segundo plano, constituíndose en continente, mentres que en “Un animal chamado néboa” o fai en contido.

Non obstante, malia toda a dor que o libro amosa, Ledicia foi quen de conseguir algo máxico: Que por riba de toda esa néboa, por moi mesta e xigantesca que esta sexa, se intúa un campo infindo sementado de candeas, das súas luces.
Os seus lectores só podemos darlle mil veces as grazas por compartilas!

«SER UN LIBRO É MARABILLOSO». MIÑA QUERIDA SHEREZADE

Veño de ler «Miña querida Sherezade, de Andrea Maceiras, obra gañadora do Premio Meiga Moira 2014, organizado por Baía Edicións.

sherezade
O protagonista da historia é un libro, concretamente unha edición de «As mil e unha noites» nacida na Casa Editorial de Saturnino Calleja, alá polo 1908. Este Saturnino acadou boa fama nos comezos do século XX publicando contos clásicos nunhas edicións moi coidadas (actividade esta que daría lugar á expresión “ter máis conto que Calleja”).

calleja
O ínclito Saturnino

O libro protagonista contaba cuns fermosísimos gravados nos que ían aparecendo os distintos personaxes saídos da imaxinación de Sherezade, nesa peculiar loita por salvar a súa vida. Así, das súas páxinas agroman iconas tan recoñecíbeis dentro da imaxinería oriental como Simbad o Mariño, Aladino ou Alí Babá, por poñer algúns dos exemplos máis significativos.

As mil e unha noites
A historia afonda nunha idea fermosa: nós viaxamos cos libros, mais os libros viaxan tamén connosco. Hai libros especiais, que nos marcan. Agasallar un destes libros é partillar un anaquiño de nós mesmos, talvez o mellor. Por iso xamais se debería regalar un libro ao chou.
Cada vez que un libro cambia de man, nace tamén unha historia. Con esta idea fixada na súa escrita, Andrea Maceiras vai entrelazando habilmente distintos percorridos vitais, conseguindo que o libro peneire a súa maxia en Madrid, A Habana, Galiza ou Nova York.
Todas estas viaxes están adobiadas coas fermosas ilustracións do aresán (e amigo) Antonio Seijas, que esparexe a súa mestría nas distintas estampas da historia.

Andrea Maceiras
Andrea Maceiras

Un libro vive mil e unha eternas noites. Se cadra máis. Pero non todas son iguais. Algunhas son bendicidas co bafo quente dos nosos soños. Cando coa xema do dedo pasamos as súas páxinas, estamos a aloumiñar o corazón do libro. Lelos é o mellor xeito de agradecerlles o moito que nos dan.
Outras noites, pola contra, os libros fican esquecidos nos andeis. É a nosa obriga acordalos, de cando en vez. «Miña querida Sherezade» é un canto de amor polas historias, auténticos corazóns dos libros que ―como é fácil de imaxinar ―se non se aloumiñan, murchan.
Porque outra das ensinanzas desta trenza de relatos é que os libros tamén envellecen, enferman e morren. Nas nosas mans ―e sobre todo nos nosos ollos ―está o remedio para que isto nunca aconteza.